Tien jaar verpletterend verantwoordelijk

Vandaag, 24 april, ben ik tien jaar vader. Het was tot nu toe een fantastische belevenis. Met veel ups en af en toe een down. Vader-zijn moet je leren. Tegenwoordig misschien nog meer dan vroeger. Wij zijn zo een modern gezin waar ook de papa zijn verantwoordelijkheid neemt in zorg voor en opvoeding van de kinderen. Ik heb al gigantisch veel fouten gemaakt. En er volgen er ongetwijfeld de komende jaren nog genoeg om een boek over te schrijven. De pedagogische tik was soms wel eens te hard. En ik denk eigenlijk ook niet dat luid schreeuwen tegen een kind dat niet wil luisteren veel uithaalt. Maar soms wordt de verpletterende verantwoordelijkheid om werk, gezin en sociaal engagement te combineren, een mens wel eens te veel. Een kleine kortsluiting. Wanneer je vier jaar lang geen enkele nacht doorslaapt. Wanneer de ochtendklok ongenadig richting werkstress tikt en de jongens alle tijd van de wereld lijken te hebben. Wanneer er schijnbaar een orkaan door de woonkamer raasde net voor er bezoek komt. Wanneer je anderhalf uur in de keuken stond en de jongste zonder proeven al zijn walging voor de maaltijd uitdrukt.

Toch heb ik gemerkt dat een onevenwicht tussen werk, vrije tijd en gezin vaak de basis vormde voor stommiteiten in mijn vader-zoonrelatie. Dat zal ongetwijfeld niet voor iedereen gelden, maar wel bij mij! Ik voel aan alles dat ik sinds begin dit jaar een betere papa ben. En dat komt dankzij de job. Ik werk deeltijds. Vier dagen op vijf. En in de eigen stad. Dat betekent ’s morgens later vertrekken en ’s avonds sneller thuis. Mijn vrouw werkt ondertussen opnieuw fulltime, nadat ze jarenlang kon gebruik maken van allerlei systemen om iets minder uren op het werk te moeten slijten. De slinger der moderniteit in ons gezin slaat stilaan helemaal door naar de andere kant. Ik heb ’s avonds tijd om te koken terwijl ik met één oog het huiswerk van de kinderen controleer.  ’s Morgens breng ik ze een kwartiertje voor de bel rinkelt naar school en kan ik als de nood zich voordoet nog een praatje maken met de juf of meester. Ik kan zelfs op woensdagnamiddag een uurtje van hun rugbytraining meepikken. En blijkbaar zijn al die dingen belangrijk voor mijn welzijn. En duurde het bijna tien jaar voor ik daar achter kwam.

Voor je het weet ben ik een huisman. Maar dan moet ik eerst nog leren strijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *