Canis ad forum (Proloog)

Paasvakantie 2018. Een gezin huurt voor het eerst een mobilhome en trekt er mee door Europa. Eindbestemming: Rome. Een avontuur op zich, maar met ook nog een hond er bij, vergroten de uitdagingen soms nog wat. Op een gezapig tempo trekt het boek door Duitsland en Oostenrijk richting Italië. Toeristische weetjes en culinaire ontdekkingen worden afgewisseld met rake observaties door mens én hond. De komende weken deel ik hier enkele fragmenten uit dit reisverhaal! 

Proloog

We zijn de kinderen kwijt! Bijna twee weken zorgeloos op reis, acht Europese landen doorkruist en op de laatste dag… Paniek!

Het leek nochtans onschuldig. Nadat een klas Duitse scholieren ons al joggend rond het meer passeerden, wouden onze twee jongens zelf ook een beetje lopen. Aan energie hebben ze meestal geen gebrek, ook niet na twaalf dagen met net iets te weinig slaap. De afspraak was duidelijk. ‘Jullie volgen de symbooltjes van de ‘Tafeltour’ die we vandaag gaan wandelen. En je stopt regelmatig zodat we terug oogcontact hebben!’ En weg zijn ze. Zeven en negen jaar, bijna acht en tien. Broederlijk zij aan zij rennend.

We hebben er een fantastische trip opzitten. Voor het eerst op pad met een gehuurde camper. Eindbestemming: Rome. Dicht bij elkaar leven, genieten van het onderweg zijn en bijna elke dag een nieuwe omgeving om te ontdekken. De beperkte ruimte van ons zeven meter lange, rijdende huis vormde op geen enkel moment een reden tot frustraties. Zelfs niet met Vasco, onze Amerikaanse stafford erbij. Voor we huiswaarts keren, pikken we er voor de resterende twee nachtjes een camping in het Duitse Losheim am See uit.

Op de plek voor campers staan we moederziel alleen in een hoekje van het terrein. Niet dat we dat erg vinden. Een beetje rust op het eind van onze reis is meer dan welkom. Alhoewel… rust?

We zien Joppe en Tiebe linksaf een wegje nemen en in de verte verdwijnen. Maar ze hebben zich vergist. De pijl op dat kruispunt staat gewoon rechtdoor. Mijn vrouw en ik blijven vertwijfeld even staan. Wat doen we? Zouden ze er zelf achter komen dat ze verkeerd zijn en op hun stappen terugkeren? Of gaan we er achteraan om hen weer op het rechte pad te brengen? We kiezen voor de tweede optie. Vijftig meter verderop schiet vlak voor ons een slang de weg over. Vasco schrikt en gromt. Een slecht voorteken? We roepen de jongens hun namen. Geen reactie. We komen aan een nieuwe splitsing. Links een aardeweg langs een klein beekje. Rechtdoor een brede weg omhoog die achter een ruime bocht het bos in verdwijnt. Waar zijn ze in godsnaam heen? Wellicht naar links. Daar hangen bordjes met de herkenbare pijltjes van onze wandeling. Wellicht het einde van ons voorziene traject. Maar volgens Veerle kijken ze niet naar die pijltjes, maar op een kaart die ze mee hebben. En dan lijkt het logischer dat ze rechtdoor gingen. We splitsen op en spreken af om elkaar op de hoogte te houden via de smartphone. Leve de uitvinder van de gsm!

Op een brugje staat een wat ouder koppel romantisch naar het water te turen. Zij met halflang grijs haar, een modieuze bril en een okerkleurige lange trui, hij al kalend met een blauwe jeans en een polo in dezelfde kleur. Ik vraag in mijn beste Duits of ze twee kinderen gezien hebben. ‘Scholieren die hier joggen? Die hebben we gezien!’ Maar als ik verduidelijk dat het om jongens van zeven en negen jaar gaat, schudden ze het hoofd. Niets gezien. Als ze dit traject kozen, moeten ze hier nochtans voorbij gekomen zijn. Ik bel Veerle en zeg dat ik haar richting uit kom. Ik wandel in ijltempo terug, Vasco volgt zonder morren. Het schrandere dier begrijpt ook dat er iets aan de hand is en lijkt zijn gangbare trekken en sleuren aan de leiband solidair achterwege te laten.

Intussen zijn we onze kroost al 20 minuten uit het oog verloren, maar het lijkt een eeuwigheid. Boven aan de heuvel zie ik Veerle. De bosweg komt uit op een grote baan met heel wat verkeer. Het is ondenkbaar dat de jongens hier in hun eentje overstaken. Daarvoor hebben we onze opvoedkundige plichten iets te secuur ter harte genomen. Er loopt nog een smal spoor naar beneden, maar dat lijkt meer een wegje voor het lokale wild dan echt een wandelpad. Met lichte wanhoop in onze stemmen schreeuwen we de kinderen hun naam over het dal. JOPPE!!! TIEBE!!!!

Geen reactie.

 

Nieuwsgierig naar meer? Klik op de cover en bestel het volledige reisverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *