Canis ad forum (hoofdstuk 4)

Paasvakantie 2018. Een gezin huurt voor het eerst een mobilhome en trekt er mee door Europa. Eindbestemming: Rome. Een avontuur op zich, maar met ook nog een hond er bij, vergroten de uitdagingen soms nog wat. Op een gezapig tempo trekt het boek door Duitsland en Oostenrijk richting Italië. Toeristische weetjes en culinaire ontdekkingen worden afgewisseld met rake observaties door mens én hond. De komende weken deel ik hier enkele fragmenten uit dit reisverhaal! 

4. De kooi

Het is zover. Baasje en Vrouwtje kwamen daarnet thuis met een gigantische wagen. In sneltreinvaart laden ze alles in. Een druilerige regen tovert alles behalve een glimlach op het gezicht van Baasje. De camper staat wegens plaatsgebrek op de oprit van de overburen. Heel wat heen-en-weergeloop, dus. Maar na een uurtje lijkt alles klaar voor vertrek. De welpen waren even bij hun oma en komen nu ook verwachtingsvol aangerend. Nog even een hap eten, alles in huis afsluiten en we zijn weg. En ik mag mee! Benieuwd hoe die reuzenwagen er langs binnen uitziet. Maar Baasje opent één van de twee kofferdeuren voor mij. Daar staat mijn vertrouwde kooi, met mijn mandje erin, drink- en eetbak (leeg) en mijn dik touw om op te kauwen. Ik ben niet enthousiast, maar spring toch de kofferbak in. Snuffelend verken ik mijn kooi. Achter mij doet Baasje het deurtje op slot! Vreemd. Dat gebeurt normaal enkel als we bezoek hebben dat niet dol is op mijn enthousiasme. Ook de kofferdeur gaat dicht en het wordt behoorlijk donker. Door een luik zie ik de welpen hun zetel inpalmen achterin de wagen. Daar lijkt plaats genoeg te zijn voor mij ook! Jammer.

We vertrekken! De motor gromt. Baasje draait langzaam achteruit de straat op. Vrouwtje stapt in. Onze reis is gestart. Maar ik vind het al onmiddellijk niet meer leuk. Mijn etensbak begint van links naar rechts te schuiven. De kooi rammelt en ook elders in de kofferbak ligt er van alles te trillen en bewegen. Mijn oren doen er pijn van. En in het donker heb ik het ook moeilijk om mijn evenwicht te houden. Ik moet hier weg!!

Ik duw met mijn neus tegen het deurtje van de kooi. Maar voorlopig komen de slotjes niet los. Ik duw wat harder. Baasje en Vrouwtje schreeuwen mijn naam. Ze willen dat ik mijn uitbraakpoging stop, maar ik moet hier weg of ik word gek. Onderaan heeft het deurtje wat speling. Ik duw er hard tegen met mijn kop. Mijn krachtige kaken komen goed van pas. Ik voel de tralies wat verbuigen. En plots springt de deur open. Sneller dan mijn schaduw rep ik me naar het luik en zit ik in de leefruimte van de camper. Baasje is niet blij. We zijn nauwelijks enkele kilometer ver en hij zet de camper al aan de kant. Hij dwingt me opnieuw in de kooi en plaatst een curverbox met schoenen voor het deurtje. Goed geprobeerd. Maar nog geen kilometer verder zit ik opnieuw naast de welpen. Een vloek en een diepe zucht achter het stuur. Voorlopig heb ik gewonnen. We rijden verder en ik ben weg van die vreselijk lawaaierige koffer.

Nieuwsgierig naar meer? Klik op de cover en bestel het volledige reisverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *